Padel

طرح تاسیس باشگاه پادل

پادل (به انگلیسی: Padel) ورزشی راکتی است که بین دو نفر یا بین دو تیم دونفره در زمینی کاملاً احاطه‌شده با دیوارهای معمولاً شیشه‌ای بازی می‌شود. زمین این رشته ورزشی تلفیقی از اسکواش و تنیس است.پادل یکی از جذاب ترین ورزش های راکتی است که به عنوان ورزشی نوظهور در ایران نیز طرفداران بسیاری دارد. این ورزش شباهت بسیار زیادی به تنیس داشته و ترکیبی از تنیس، اسکواش و بدمینتون است.(طرح تاسیس باشگاه پادل)

ویژگی ها

این ورزش بعنوان یک ورزش حرکتی-ایستایی به حساب میاید. برای تمامی سنین مناسب است. (قوانین به گونه ایی طراحی شده است که برای هیچ رده سنی ایی مشکلی به وجود نمی آورد)

منشا پیدایش و ابداع پادل

پادل ورزش قرن ۲۱ ام است ! ابداع آن در آمریکای جنوبی ( مکزیک ) بوده است و بعدها به اسپانیا راه پیدا میکنید !
انریکه کورکوئرا در دهه ۶۰ میلادی در مکزیک با خلاقیت خود اسکواش را با تنیس ترکیب کرد و ورزشی فوق العاده جذاب ، پرتحرک و هیجان انگیز به دنیا معرفی نمود و آن را Padel نامگذاری کرد. این ورزش جذاب به سرعت به سایر کشورها مانند آرژانتین و اسپانیا راه پیدا کرد و بعد از آن در سایر کشورهای اروپایی و آمریکا محبوب شد.

ورزش پادل در ایران

این ورزش تنها ۴ سال است که در ایران ورود پیدا کرده و اولین زمین پادل در سال ۹۶ در باشگاه انقلاب تهران به کمک ۲ مربی اسپانیانی راه اندازی شد. هم اکنون تعداد زمین های پدل و علاقه مندان به این رشته ورزشی در سراسر کشور رو به افزایش است.
ورزش پادل بعنوان یک ورزش رسمی در ایران در چند سال اخیر در دست احداث بود کمیته این ورزش در فدراسیون اسکواش کشور با مدیریت فرهاد جامع شکل گرفت.
مجموعه ورزشی پادل تهران شامل سه زمین استاندار با ابعاد ۱۰ در۲۰ متر مربع و یک زمین مینی پدل به ابعاد ۶ در ۲۰ متر مربع و دارای سالن کنفرانس، ریکاوری، لاکرهای مجهز به اتوماسیون، فروشگاه ورزشی، رستوران و کافی شاپ است.
این باشگاه دارای جایگاه ویژه تماشاچیان با ظرفیت ۱۷۰ نفر در ضلع شمال شرقی مجموعه ورزشی انقلاب تهران احداث شده و نخستین مجموعه تخصصی پادل در ایران و خاورمیانه است که با سرمایه گذاری بخش خصوصی در مدت یکسال به بهره برداری رسید.

Padel
تاریخچه ورزش پادل

پادل به عنوان یک ورزش در سال ۱۹۶۹ در استراحتگاه ساحلی مکزیک آکاپولکو آغاز شد. بنیانگذار پادل. انریکه کورکوئرا، یک تاجر ثروتمند بود. در خانه، او فضای کافی برای قرار دادن در زمین تنیس را نداشت، بنابراین ورزش مشابهی را ارائه کرد. او زمینی به ابعاد ۱۰ در ۲۰ متر ایجاد کرد و با دیوارهایی به ارتفاع ۳-۴ متر احاطه شده بود.
یک تور زمین را به دو طرف مساوی تقسیم کرد. به دلیل زمین بازی کوچکتر، او تصمیم گرفت با راکت های چوبی که کوچکتر از راکت های تنیس سنتی بودند بازی کند.این در سال ۱۹۷۴ بود. با این وجود آلفونسو تغییرات کمی را از طرح‌های اصلی انریکه اعمال کرد تا آن را رقابتی‌تر کند،در ابتدا، پادل فقط توسط نخبگان مکزیکی بازی می شد.
در همین حال، در سال ۱۹۷۵، خولیو مندیتگی، عضو آرژانتینی باشگاه تنیس آلفونسو در ماربلا، همین علاقه را داشت و تصمیم گرفت این ورزش را به آرژانتین وارد کند. در آرژانتین، پادل با بیش از ۱۰۰۰۰ زمین و ۲ میلیون بازیکن به یک ورزش ملی تبدیل شد.(طرح تاسیس باشگاه پادل)
در اسپانیا تعداد بازیکنان در دهه ۹۰ به ۱ میلیون نفر رسید و آن را به یکی از سریع ترین ورزش های در حال رشد در جهان تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۴ تخمین زده شد که در سراسر جهان بیش از ۱۰ میلیون نفر به این ورزش مشغول هستند. اسپانیا و آرژانتین باقی می مانند.
تا به امروز، کشورهای برتر در مسابقات رسمی و مسابقات بین المللی. پادل تقریباً ۲۵ سال طول کشید تا در سراسر جغرافیای اسپانیا گسترش یابد. سرانجام در اوایل دهه ۲۰۰۰ بیش از ۵۰۰ باشگاه پادل و بسیاری از هتل‌های اسپانیایی وجود داشت که قبلاً به عنوان فعالیت ورزشی پادل کورت گنجانده شده بودند.
در سال ۲۰۰۵ پادل با بیش از ۱۰۰۰ باشگاه در اسپانیا به خوبی تثبیت شد. این زمانی بود که مهم ترین انجمن های پادل با هم تصمیم گرفتند یک قهرمانی بین المللی را که به طور کامل در اسپانیا برگزار می شود، راه اندازی کنند. این شروع تور Padel Pro بود که تا سال ۲۰۱۲ ادامه داشت.
به خصوص از سال ۲۰۱۰ این ورزش به طور مداوم در سراسر جهان در حال رشد و شکوفایی بوده است و اکنون برای بسیاری از مردم به عنوان سریع ترین ورزش در حال رشد در سراسر جهان شناخته می شود.

زمین پادل

پادل را در زمینی مستطیل شکل با ۱۰ متر عرض و ۲۰ متر طول بازی می کنند. تقریباً زمین این بازی چیزی شبیه به اسکواش و تنیس است که با چهارنفر و به صورت دو به دو این بازی به اجرا درمی آید و نمی توان مثل تنیس یا بدمینتون و اسکواش انفرادی بازی کرد.
تور ۱۰ متری که ۸۸ سانتیمتر ارتفاع دارد در وسط زمین عرضی نصب می شود. ضمن این که توپ آن گوی لاستیکی شبیه به تنیس و زردرنگ است. به طور معمول این توپ بین ۵۶ تا ۵۹‎/۴ گرم وزن دارد. نحوه انجام این بازی بی شباهت به تنیس نیست.
زمانی که حداکثر گیم ها به عدد فرد برسد ۹۰ ثانیه استراحت برای ورزشکاران در نظر گرفته می شود. نکته جالب این که در پادل هم مثل اسکواش از دیوار برای ضربه زنی استفاده می شود و خط اوت وجود ندارد. در واقع توپ پس از یک بار برخورد به دیوار توسط بازیکن زده می شود.
جنس زمین بازی از چمن مصنوعی یا سیمان به رنگ های زرد، آبی و سبز می تواند تشکیل شود. مسابقه در پنج یا شش دور با تای بریک انجام می گیرد. آخرین بار در سال ۲۰۰۶ رقابت های جهانی این رشته برگزار شد و کانادا در سال جاری میزبان مسابقه های پادل جهانی است.

Padel
راکت و توپ ورزش پادل

راکت ورزش پادل تفاوت زیادی با راکت تنیس و اسکواش دارد.(طرح تاسیس باشگاه پادل)
راکت بازی پادل هم از شکل خاصی برخوردار است. راکت هایی که زه ندارند و به جای مواد، کربن خاصی در آنها به کار رفته است. اندازه این راکت ها حداکثر ۴۵‎/۵ سانتیمتر طول و ۲۶ سانتیمتر عرض است و ۳۸ میلیمتر هم ضخامت دارد. البته سطح مرکزی راکت دارای سوراخ هایی است که هرکدام ۹ تا ۱۳ میلیمتر قطر دارند. راکت حتی یک بند هم دارد که برای حفظ ایمنی به مچ دست ورزشکار گره می خورد.
توپ پدل که شباهت بسیاری به توپ تنیس دارد از پلاستیک ساخته شده و زردرنگ است.

شباهت ها

به نظر می رسد پادل شباهت های زیادی به تنیس و اسکواش دارد و در صورت راه اندازی آن شاید طرفداران این دو رشته در روزهای ابتدایی به این رشته روی خوش نشان بدهند. با این حال تفاوت ها و جذابیت های خاصی که پادل می تواند داشته باشد، به طور حتم در جذب علاقه مندان تأثیرگذار است.
این ورزش نو و خاص در صورتی که با حمایت دست اندرکاران ورزش مواجه شود و سرمایه گذاری و تبلیغ کافی روی آن انجام گیرد شاید ورزش دوستان شرایط تازه ای را تجربه کنند. این احتمال هم وجود دارد در صورت گسترش این رشته در جوامع جهانی حتی در المپیک ها هم پادل به صورت نمایشی به اجرا درآید که در هر حال می توان از این فرصت استفاده کرد و روی این رشته هم سرمایه گذاری خوبی انجام داد.

Padel
ورزش نوظهور

در بین همه رشته های تازه ای که تلاش دارند به ابراز وجود بپردازند و تقریباً در این راه ناکام مانده اند شاید «پادل» از شرایطی متفاوت برخوردار است و گام های محکم تری برداشته است. این رشته نو هنوز در بین ورزش دوستان ایرانی ناآشنا است اما سال هاست در آن سوی مرزها و بخصوص اروپا و آمریکای لاتین علاقه مندان زیادی پیدا کرده و آرام آرام از لحاظ تبلیغی و جذب طرفدار به سطح قابل قبولی رسیده است.
پادل را ورزش قرن ۲۱ نامیده اند اما به نظر می رسد همچنان نیازمند زمان است تا این رشته همه گیر شود.
پادل ورزشی جذاب، شادی آور و بسیار پرتحرک است که با تمرکز لازم می توان آن را در همه سنین بازی کرد. این رشته عصاره ای از چند ورزش راکتی مثل اسکواش، تنیس، بدمینتون و… است و جذابیت های خاص خود را دارد.
اختراع پادل به بیش از دو دهه قبل بازمی گردد.
قوانین این رشته و نوع بازی آن به تدریج مدون شدند و به سرعت علاقه مندان بسیاری در آمریکای لاتین، اروپا، کانادا و حتی هندوستان جذب آن شدند. از آرژانتین به عنوان کشوری که بیشترین توجه را به ورزش قرن ۲۱ نشان داده یاد می کنند، چرا که نزدیک به دو میلیون نفر در این کشور مشغول بازی پادل هستند و حدود ۱۰ هزار زمین نیز برای این رشته احداث شده است.
اسپانیا نیز کم و بیش چنین شرایطی دارد. پادل دارای اتحادیه بین المللی است و سردمداران آن تلاش می کنند با متقاعد کردن مسئولان کمیته بین المللی المپیک ابتدا به صورت نمادین آن را وارد عرصه این بازیها کنند و پس از آن جنبه رسمی به این رشته ببخشند.(طرح تاسیس باشگاه پادل)
گفته شده در المپیک ۲۰۱۲ لندن پادل هم مانند ووشو در فهرست رشته های نمایشی قرار می گیرد. اما هنوز مقامات C.O.I در این باره اظهارنظر رسمی نکرده اند. البته چندین بار اتحادیه بین المللی پادل رقابت هایی را تحت عنوان قهرمانی جهان برگزار کرده است.

پیش بینی وضعیت سرمایه گذاری طرح تاسیس باشگاه پادل

تعداد کورت : ۴ عدد
نرخ برابری دلار : ۳۰۰۰۰ تومان
مساحت زمین موردنیاز : ۱۵۰۰ مترمربع
تعداد نیروی انسانی مورد نیاز : ۳ نفر
میزان سرمایه گذاری ثابت : ۱.۸ میلیارد تومان (بدون احتساب هزینه زمین)
نرخ بازده داخلی در سال مبنا : ۴۵ درصد



درصورت تمایل به این مطلب امتیاز دهید:

۵/۵ - (۵ امتیاز)