اکوسیستمهای طبیعی و منابع سرشار آنها در واقع نعمتهای ارزشمند و حیاتی هستند که خداوند برای بقاء زندگی همه موجودات زنده و ازجمله انسان آفریده است. متأسفانه رفتار بیشتر انسانها باطبیعت معجونی ناخوشایند از اسراف، آزمندی، غفلت و توجه به منافع فردی و گروهی است که بازخورد آن ضربات سهمگین به زندگی است. این ضربات در اشکال مختلفی ازجمله وقوع یا تشدید بحرانهایی مانند سیل، بیابان زایی، گرد و غبار، خشکسالی، آلودگی، انواع بیماریها، فقر، نابرابری و مواردی از این قبیل نمودار میگردد. به همین دلیل حفاظت از منابع طبیعی و رفتار خردمندانه با آن راهی گریزناپذیر برای حفظ زندگی است.

یکی از راهکارهای مهم و مؤثر در این زمینه، بهره برداری پایدار از منابع طبیعی است. بهره برداری پایدار یعنی«بهره برداری از منابع آب، خاک و پوشش گیاهی تا جایی مجاز است که به سهم نسلهای آینده آسیبی نرساند و زمینه دسترسی همگان از عواید آن نیز فراهم شود.» این تعریف ساده بیانگر نوعی لزوم، نوعی الزام قید دینی، اخالقی، منطقی و قانونی را پیش روی عموم مردم و به ویژه نهادهای مسئول قرار میدهد تا در مقام مسئولیت و اختیارات قانونی تلاش و وقت خود را معطوف به ایجاد توازن درطبیعت و بهره برداری عادلانه از این منابع سرشار نمایند.

اکوتوریسم نیز تلاش و راهکاری برای پایداری منابع طبیعی توأم با بهبود معیشت ساکنان محلی است. در این نشریه موضوعات مهم مرتبط با اکوتوریسم ازجمله اهمیت آن، چگونگی شناسایی مناطق مستعد، راهکارهای توسعه اکوتوریسم برای پایداری منابع طبیعی و زیرساخت های مورد نیز در این زمینه ارائه شده است.