طرح احداث مرکز پرورش حیوانات آزمایشگاهی

حيوانات آزمايشگاهي بعنوان مهمترين ابزار در جهت آگاهي يافتن از مجهولات علوم بيومديكال سهم بسزائي دارند, زيرا از نظر اخلاقي ما نمي توانيم روشهاي نوين جراحي، آزمایش های دارویي، فراورده هاي بيولوژيك، آرايشي و بهداشتي را بر روي انسان انجام دهيم. در اين راستا تحقيقات خوب و مطمئن مرهون حيوانات سالم از نظر جسمي و روحي ميباشند و مي بايست به بيماري هاي مشترك انسان و دام وسلامتي كاركنان توجه ويژه اي نمود. امروزه مصرف حيوانات آزمايشگاهي بعنوان شاخص در مقايسه امور پژوهشي كشورها با يكديگر انجام مي گيرد .
تاریخچه کار بر روی حیوانات آزمایشگاهی تقریبا به قبل از میلاد (زمان ارسطو) برمی گردد. اما کار بر روی حیوانات آزمایشگاهی به شکل امروزی در قرن ۱۹ میلادی زمانی که فرانسه به قطب پزشکی دنیا بدل گشته بود پایه گذاری شد. برای بررسی اتیولوژی بیماری های مختلف، ارائه روش های درمانی برای آن ها و همچنین شناخت بهتر مسیر های سلولی و مولکولی، نمی توان از انسان مستقیما استفاده نمود. این امر موجب گشته تا یکسری حیوانات کره زمین بسته به شباهت به انسان، هزینه نگهداری، سرعت تکثیر و مقاومت در برابر اختلالات مختلف به عنوان حیوان مدل انتخاب شوند. راسته جوندگان، مخصوصا نژاد های مختلف Mus musculus و Rattus norvegicus جزو معروف ترین حیوانات مدل هستند. چرا که هم شباهت بالایی به انسان داشته و هم قدرت تکثیر بالا، هزینه نگهداری پایین و مقاومت بالایی دارند.
طبق اصول سه گانه اخلاق در کار با حیوانات آزمایشگاهی (کاهش، جایگزینی و بهبود)، کار با حیوانات روز به روز بهبود های ویژه‌ای یافته است. از طرفی با توسعه تکنیک های in-vitro و in-silico اصل جایگزینی رعایت شده و پژوهش های مختلف ابتدا در سیستم های یاد شده به انجام رسیده و سپس بر روی حیوانات آزمایش می شود. از طرفی دیگر با پیشرفت علوم جراحی، مواد بیهوش کننده و ضد درد، باعث شده اصل بهبود نیز به درستی در نظر گرفته شود. اما باید توجه داشت که این اصول فقط برای انجام آزمایشات با رعایت نهایت اخلاق بر روی حیوانات تبیین شده‌اند چرا که هر دارو و ترکیبی که قرار باشد به انسان تعمیم داده شود ناچارا برای کسب اطمینان و یافتن دز مناسب باید بر روی حیوانات آزمایشگاهی مختلف تست شود.

پرورش و نیاز های حیوانات آزمایشگاهی بر اساس نیاز رفاه حیوانات

محیط

 به طور کلی محیط داخل اتاق از محیط داخل قفس (Macroenvironment) با توجه به نوع قفس، روش نگهداري در قفس، موقعیت در (Microenvironment) رك ها، تعداد موش ها، نوع بستر و دفعات تعویض قفس متفاوت است. اگر چه اندازه امکان پذیر است، لیکن این (Microenvironment) گیري شرایط محیط کوچک کار جز در مواردي براي اهداف آزمایشگاهی، به ندرت انجام می شود. هنگامی که درباره کنترل و اندازه گیري متغیرهاي محیطی سخن گفته می شود، منظور محیط داخل قفس می باشد.

دما و رطوبت

 دماي محیطی و رطوبت ، با هم بر توانایی موش در نگهداري صحیح درجه حرارت بدن تأثیر می گذارند.
بهترین عملکرد محدوده دمایی 17 الی 26 درجه سانتی گراد
به حداقل رساندن تغییرات دمایی
رطوبت نسبی بین 30 تا 70 درصد
رطوبت نسبی بین 65 تا 45 درصد و 20 الی 21 درجه سانتیگراد

تهویه

 میزان تهویه اتاق می باي ست در راستاي حفظ میزان مناسب اکسیژن، کاهش میزان
آلوده کننده هاي گازي از قبیل دي اکسید کربن
آمونیاك و گرما ي تولید شده توسط موش ها و لوازم داخل اتاق باشد
سرعت تهویه تا 10 الی 15 بار در هر ساعت

نور

 نور زیاد می تواند باعث آسیب شبکیه چشم در حیوانات آلبینو گردد
نور کمتر از 325 لوکس که از یک متري بالاي کف اتاق تنطیم گردیده، براي اتاق هاي نگهداري حیوانات آلبینو توصیه می گردد
فتوپریود (فاصله زمانی بین روشنایی و تاریکی در یک دوره 24 ساعته) بسیار مهمتر از شدت بالاي نور می باشد و تأثیر اساسی بر تولید مثل دارد
فتوپریود رایج براي موش آزمایشگاهی 12:12 (روشنایی به تاریکی)
وجود نور مختصر در طی سیکل تاریکی = قطع سیگنال روشنایی-تاریکی

سر و صدا

ثابت شده که سر و صداي بیش از 85 دسی بل، به صورت بالقوه به انسان ها و حیوانات آسیب می رساند.
به حداقل رساندن و در صورت امکان حذف صداهاي بلند و ناگهانی مربوط به ابزارهایی مثل زنگ خطر آتش نشانی و سیستم ارتباطات
بهره گیري از عایق هاي صوتی در ساختمان
جدا نمودن محل نگهداري موش از ها مکان هایی که گونه هاي پر سر و صدایی مثلهمسترها در آن نگهداري می شوند و یا فعالیت هاي پر سر و صدا مثل شستن قفس ها در آن انجام می گیرد.

موش

موش آزمایشگاهی کوچک (سوری)

شیوع تومور در این موش ها بسیار بالا است به همین دلیل جهت تحقیق در زمینه سرطان شناسی سودمند هستند. کوتاه بودن زمان تولید مثل و توانایی تکثیر زیاد، این حیوان را برای تحقیقات ژنتیکی بسیار مناسب نموده و پرورش و نگهداری آنها مقرون به صرفه میباشد. موش ها در سطح بسیار وسیعی جهت تحقیقات ویروس شناسی استفاده می شوند زیرا نسبت به بسیاری از ویروس ها حساسیت دارند و این حساسیت بخصوص در موش های نوزاد چشمگیرتر است. طول عمر نسبتاً کوتاه، این حیوانات را برای تحقیقات مربوط به روند پیری مناسب نموده است. همچنین در آزمایشات فارماکولوژی و رادیوبیولوژی و توکسیکولوژی استفاده می شوند.

موش آزمایشگاهی بزرگ (رات)

رات بعد از موش سوری رایج ترین حیوان آزمایشگاهی مهره دار است که مورد استفاده قرار می گیرد. رات عمدتاً در تحقیقات پزشکی و دامپزشکی مثل سرطان شناسی و ارزیابی داروها، تحقیقات مربوط به تغذیه، رفتارشناسی و مسمومیت بکار برده می شود.
بلوغ جنسی در موش ها در روند بلوغ جنسی موش ها، فولیکول های تخمدانی در سن 3 هفتگی شروع به رشد می کنند و سپس در عرض 30 روز ، تبدیل به فولیکول های بالغ می شوند و از طرف دیگر در حدود 24 – 28 روزگی، بافت پوششی اطراف مهبل در اثر ترشح استروژن، شاخی می شود. با این حال، بلوغ کامل جنسی بر حسب عواملی مانند نژاد و تاثیرات محیطی در سن 7 – 9 هفتگی اتفاق می افتد و این همان سنی است که با رسیدن موش های ماده به آن، می توان برای جفت گیری از آن ها استفاده کرد. در موش های نر نیز، بلوغ کامل جنسی، به طور معمول 1 – 2 هفته از زمانی که برای موش های ماده ذکر گردید، دیرتر اتفاق می افتد.

عمر باروری در موش ها

عمر باروری در موش ها، 2 سال می باشد ولی از آنجایی که با افزایش سن تعداد فرزندان کاهش پیدا می کند و لذا موش های ماده بر حسب نژادهای مختلف به طور متوسط 6 – 12 ماه برای جفت گیری به کار گرفته می شود.

چرخه استروس در موش و مسائل مرتبط با آن

استروس به معنای آمادگی حیوان ماده برای پذیرش حیوان نر و جفت گیری است. موش های ماده، حیواناتی پلی استروس و دارای تخمک گذاری خود به خودی هستند. هر 4 – 5 روز یکبار، موش ماده می تواند با موش نر جفت گیری کند و در صورت جفت گیری و لقاح موفق، سلول تخم به وجود خواهد آمد. مراحل مختلف سیکل استروس موجب تغییراتی در بافت سلولی مهبل می شود، که این تغییرات در ذیل آورده شده است . دی استروس در این مرحله عمدتاً لنفوسیت های پلی مورفونوکلئار یا همان PMN ، به همراه مقداری سلول پوششی در سواپ مهبلی مشاهده می شود . پرواستروس در مراحل ابتدائی این مرحله، مقداری PMN مشاهده می شود ولی بعد از آن سلول های پوششی شاخی شده و هسته دار افزایش می یابند . استروس در این مرحله سلول های پوشش شاخی شده، جمعیت غالب سلولها را تشکیل می دهند و در عین حال مقدار اندکی از سلول های هسته دار در مراحل ابتدائی این مرحله مشاهده می شوند . مت استروس مشخصه این مرحله غالب شدن جمعیت سلول های پوشش شاخی شده و PMN می باشد، البته مقداری نیز سلول هایی هسته دار پوششی مشاهده می شود . در ماده هایی که زایمان کرده اند، 24 ساعت بعد از زایمان، اولین استروس اتفاق می افتد ولی نکته قابل توجه این است که جفت گیری کمتر به باروری حیوان منجر می شود. اگر تعدادی موش ماده با هم در یک گروه نگهداری شوند، در این صورت، مراحلی از سیکل مانند دی استروس، آستروس در آن ها دیده می شود و یا اینکه آن ها دچار آبستنی کاذب می شوند. بدیهی است قرار گیری در این وضعیت ، برای جفت گیری حیوان مناسب نبوده و حیوان تنها زمانی می تواند جفت گیری کند که وارد مرحله استروس شود. برای این منظور، وارد کردن یک نر به این گروه، موجب استروسی شدن موش ها در عرض 3 روز می شود و از طرف دیگر چرخه های استروسی آن ها را همزمان خواهد کرد

سیستم های مختلف جفت گیری در موش ها

جفت گیری در موش ها، کار ساده ای بوده و می تواند با قرار دادن یک موش نر در کنار یک موش ماده، انجام گیرد. با این حال چند سیستم جفت گیری پذیرفته شده در مورد جفت گیری موش ها وجود دارد که عبارتند از: سیستم مونوگاموسدر این سیستم یک جفت موش نر و ماده با هم در یک قفس نگهداری می شوند، از این سیستم می توان برای پرورش نژادهای خالص استفاده کرد. از مزایای این روش می توان به بهره مندی از استروس بعد از زایمان برای جفت گیری اشاره کرد. با این حال، از آنجائی که در این سیستم، برای هر جفت موش یک قفس مجزا نیاز است، لذا نگهداری آن ها مستلزم کار و فضای بیشتری می باشد.

سیستم تریوس

در این سیستم 3 حیوان شامل یک موش نر و دو ماده با همدیگر در طول مدت جفت گیری، در یک قفس نگهداری می شوند. مزیت این سیستم نسل گیری نژادهای خالص و ناخالص می باشد و بایستی در این قفس، فضای کافی برای نگهداری سه موش به همراه نوزادان آن ها وجود داشته باشد. یکی از مشکلات سیستم حاضر، این است که وقتی دو ماده به صورت همزمان نوزادان خود را متولد می کنند تشخیص اینکه این نوزادان متعلق به کدامیک از ماده ها می باشد، مشکل خواهد بود.

سیستم حرمسرا

در این روش، گروهی از حیوانات مشتمل بر یک نر و چهار ماده با همدیگر نگهداری می شوند و لذا در فضا و کار نیروی انسانی صرفه جویی می شود. اگر چنانچه بیش از یک نر در این گروه وجود داشته باشد، احتمال رخداد درگیری وجود دارد. در این سیستم وقتی
ماده ها، آبستن شدند می توان آن ها را به یک قفس دیگر منتقل نمود و یا اینکه در همین قفس نگه داشت، که این وضعیت چندان مناسب نمی باشد، چرا که محیط قفس پس از تولد نوزادان پرازدحام شده و ممکن است این مسئله که نوزادان به کدام ماده تعلق دارند و اینکه کدامیک از ماده ها به نوزادان شیر می دهند نامشخص باشد.

تشخیص وقوع جفت گیری در موش

جفت گیری می تواند در عرض 24 ساعت با تشکیل پلاک مهبلی مومی مانند مشخص شود که این پلاک مخلوطی از اسپرم، ترشحات غدد سمینال ویزیکول و غدد انعقادی موش نر می باشد. محل لقاح و زمان تشکیل جنین
در موش ماده لقاح در آمپول رحم و یا در قسمت های بالایی لوله تخم بر اتفاق می افتد و جنین 10 – 12 ساعت بعد از لقاح تشکیل می
شود.

تشخیص آبستنی در موش ها

آبستنی موش، به صورت نرمال 19 – 21 روز به طول می انجامد. هر چند بزرگ شدن شکم یک نشانه معمول برای آبستنی موش های متده است، با این حال می توان آبستن را بر حسب برخی از نشانه ها نیز تعیین نمود، به طوریکه در ملامسه شکم در روزهای نهم و دهم، رحم به صورت نخ مانند احساس می شود. در روز پانزدهم و شانزدهم، با ملامسه شکم احساس می شود که رحم به صورت یکنواخت بزرگ شده است. در انتهای آبستنی، می توان جمجمه های سفت شده جنین را ملامسه نمود و در همین حوالی ماده های آبستن، به منظور زایمان شروع به لانه سازی با استفاده از مواد بستر می کنند.

زایمان و نشانه های آن در موش ماده

یکی از نشانه های نزدیک شدن زمان زایمان در موش ها، لانه سازی با مواد بستر و سپری کردن زمان هایی توسط موش در داخل آن می باشد. در طی 2 روز آخر آبستنی، غدد پستانی کاملا برجسته می شوند و یک ترشح خفیف موکوس از مهبل مشاهده می شود. اغلب زایمان های موش در طی دوره تاریکی رخ می دهد و در هنگام زایمان، موش ماده به صورت نرمال در محوطه قفس راه می رود و بعد از تولد نوزادان آن ها را گرفته و تمیز کرده و در لانه جای می دهد، همچنین در هنگام زایمان، نوزادان و جفت به صورت همزمان از رحم خارج می شوند. از نظر موقعیت بدن نوزادان نسبت به بدن مادر، نوزادان متولد شده می توانند با موقعیت قدامی و یا خلفی متولد شوند. تعداد نوزادانی که در یک زایمان متولد می شوند برحسب نژاد موش، 4 – 15 سر می باشد. جلوگیری از خورده شدن نوزادان توسط مادر با فراهم کردن غذای کافی و اطمینان از گرم بودن و خون آلود نبودن نوزادان می توان از این امر جلوگیری کرد.

شیرد هی به نوزادان

تولید شیر موش ماده تا 12 روز بعد از زایمان سیر افزایشی داشته و این امر تا حوالی روز 21 ادامه می یابد، چرا که موش ها در سه هفتگی از شیر گرفته می شوند.

علامت گذاری موش ها

برای تعیین جنسیت یک موش می توان از فاصله مقعد تا ناحیه تناسلی، استفاده کرد که در موش های نر، این فاصله بیشتر از ماده ها می باشد. همچنین در موش ماده یک نوار بدون مو و یا با مقدار اندکی مو، مابین پاپیلای تناسلی و مقعد وجود دارد. مشاهده بیضه ها نیز یکی از روش های تعیین جنسیت در موش ها به شمار می رود ولی باید توجه داشت به هنگام ترس، استرس و سرما بیضه ها از طریق کانال مغابنی، از کیسه بیضه به داخل شکم کشیده خواهند شد.

حمل و نقل

برای حمل و نقل موش ها در مسافت های کوتاه، می توان از یک قفس تمیز یا یک کارتن مقوایی استفاده کرد. در مسافت های طولانی هم، از کارتن مقوایی استفاده می شود که داخل این کارتن با ماده ای که در برابر رطوبت نفوذناپذیر باشد، پوشانده می شود. در کارتن حداقل باید 2 منفذ در 2 دیواره روبروئی، به منظور تهویه هوای داخل قوطی ایجاد شود.غذا هم به صورت پلت در دسترس حیوانات قرار می گیرد و برای تأمین آب مورد نیاز می توان از قطعات سیب زمینی، سیب، و یا ژل های آماده )در ایران وجود ندارد( استفاده کرد.

علامت گذاری موش ها

الف) روش علامت گذاری دائمی

در این روش از خالکوبی بر روی دم یا پنجه پا استفاده می شود، لازم به تذکر است که قطع قسمتی از دم و چیدن گوش یا پنجه پا به منظور علامت گذاری، علاوه بر اینکه عملی غیر انسانی و غیر اخلاقی می باشد، می تواند تداخلات جدی در روند تحقیقات آزمایشگاهی به همراه داشته باشد و علاوه بر این، علامت گذاری در گوش می تواند در اثر درگیری های موش ها با همدیگر از بین برود.

ب) روش های علامت گذاری موقتی

1 علامت گذاری با ماژیک غیر وایت بورد بر روی دم که باید هر چند روز یکبار علائم قبلی پررنگ تر شود. –
2 تراشیدن موهای کم پشت و خزه مانند در بعضی از نقاط بدن موش ها، مانند موهای اطراف اندام های حرکتی، انجام می شود ولی باید توجه داشت که دوام این روش 14 روز بیشتر نخواهد بود.
3 در این روش از رنگ های بی ضرری مانند قرمز فوشین، سبز درخشان و آبی تریپان رنگ آمیزی می شود.

خوکچه هندی

خوکچه هندی یک حیوان اجتماعی است و بنابراین بایستی ترجیحاً به صورت گروهی نگهداری شود. آنها به ندرت به یکدیگر حمله می کنند. این حیوان بسیار مطیع و رام بوده و به راحتی در دست گرفته می شود و به ندرت آسیب می رساند. خوکچه هندی یک مدل حیوانی مفید برای تحقیقات ایمنولوژی است زیرا میزان پلاسمایی کمپلمان های آن فعالیت زیادی دارد. بنابراین از سرم خون این حیوان به عنوان منبعی برای کمپلمان می توان استفاده کرد. از خوکچه هندی در تحقیقات مربوط به تغذیه نیز استفاده می شود زیرا برخلاف سایر حیوانات آزمایشگاهی نیاز ضروری به ویتامین c موجود در زنجیره غذایی دارد و همچنین نیاز فراوانی به اسید فولیک، تیامین، آرژنین و کلسیم دارد. در نتیجه می توان از خوکچه به عنوان یک وسیله تحقیقاتی برای بررسی این مواد استفاده نمود. کاربرد دیگر خوکچه در تحقیقات شنوایی است زیرا گوش میانی آن از نظر آناتومی متناسب می باشد. بخاطر حساسیت زیاد خوکچه هندی به بیماری های عفونی از قبیل سل، دیفتری، لپتوسپیروز، تب مالت، مسمشه، تیفوس،آندمیک از خوکچه هندی برای تشخیص آنها استفاده می شود.

اهداف اصلی استفاده خوکچه عبارتست از:

• تهیه و کنترل واکسن ها
• تهیه و کنترل دیگر فرآورده های بیولوژیکی
• تهیه و کنترل سرم ها

تعیین جنسیت خوکچه هندی

از آنجائیکه خوکچه های هندی نر و ماده هر دو دارای یک جفت زائده پستانی در ناحیه مغابنی هستند تفکیک جنس نر و ماده از روی لمس ناحیه تناسلی انجام می گیرد. با خروج پنیس از غلاف آن به وسیله لمس ناحیه جلوئی منفذ تناسلی می توان جنس نر را از ماده تشخیص داد.

تولید مثل خوکچه هندی

خوکچه های نر در سن 8 – 10 هفتگی و ماده ها در سن 4 – 5 هفتگی به سن بلوغ می رسند و از هفته های نهم تا دهم می توانند برای تولید مثل استفاده شوند.

مقید کردن خوکچه هندی

خوکچه به راحتی مقید می شود با یک دست دور شانه و سینه حیوان گرفته می شود و با دست دیگر پشت و پاهای حیوان مقید می شود. اگر دور تنه یا شکم حیوان محکم گرفته شود ممکن است باعث شوک حیوان یا آسیب و صدمه به کبد و یا ریه ها گردد.

تزریقات در خوکچه هندی

تزیق زیر جلدی

در پوست ناحیه گردن حداکثر به میزان 1 – 2 میلی لیتر از ماده و با سر سوزن نمره 24 انجام می گیرد.

تزریق داخل جلدی

در پوست ناحیه پشت حداکثر به میزان 1 / 0 میلی لیتر و با سر سوزن نمره 26 انجام می شود.

داخل عضلانی

در عضله پشتی ران حداکثر به میزان میلی لیتر با سر سوزن نمره 25 صورت می گیرد

داخل صفاقی

در اطراف ناف حداکثر به میزان 10 میلی لیتر با سر سوزن شماره 24 انجام می گیرد.

داخل وریدی

در سیاهرگ دست یا پا حداکثر به میزان 5 / 0 میلی لیتر و با سر سوزن شماره 26 – 27 تزریق وریدی انجام می گیرد.

خونگیری از خوکچه هندی

از وریدهای وداج، پاها و دست ها و ورید گوش یا از حدقه چشم یا پانکسیون قلب خونگیری انجام می گیرد و حداکثر به میزان 5 میلی لیتر می توان از خوکچه هندی خون گرفت.

خرگوش

خرگوش ها در سم شناسی مواد بر روی جنین تست های پیروژن برای مشخص نمودن مواد پیروژن) تب زا( در مایعات و موادی که جهت تزریق وریدی مورد استفاده قرار می گیرند، بکار می روند.
در تست های جلدی و چشمی از خرگوش ها استفاده می شود زیرا پوست خرگوش ها به مواد محرک نسبتاً حساس است و همچنین فعالیت ضد دردی مواد بر روی خرگوش ها انجام می گیرد

تولید آنتی سرم

بررسی و ارزیابی فعالیت بیولوژیکی فرآورده ها مثل انسولین، هورمون های جنسی، بررسی بیماری تصلب شرائین استفاده می شوند. تعیین جنسیت و تولید مثل خرگوش ها خرگوش ماده دارای 6 – 10 جفت پستان در ناحیه مغابنی تا اواسط ناحیه سینه است با لمس ناحیه مقعد تناسلی در جنس نر آلت تناسلی یا پنیس مشخص می شود. خرگوش نر قادر به بالا کشیدن بیضه ها به داخل شکم است بنابراین ممکن است هنگام معاینه آنها را در اسکروتوم نتوان لمس کرد.
سن مطلوب تولید مثلی در خرگوش ها 5 ماهگی تا 3 سالگی است. هر خرگوش نر برای 10 – 20 سر خرگوش ماده کفایت می کند یک خرگوش نر برای 10 – 20 سر خرگوش ماده کفایت می کند. یک خرگوش نر نبایستی بیش از 5 بار در هفته برای تولیدمثل استفاده شود.

مقید کردن خرگوش ها و انتقال آنها

خرگوش ها نباید از گوش یا پاها گرفته شوند و یا حمل گردند این مسئله باعث زخمی شدن خرگوش ها می شود.برای خارج کردن از قفس پوست ناحیه گردن را با یک دست و شکم و پاها را با دست دیگر گرفته می شود طوریکه سر حیوان زیر بغل فرد عامل قرار گیرد. خرگوش های کوچک را از ناحیه کمر و کپل می توان گرفتو حمل کرد. برای مقید کردن به مدت طولانی از باکس مخصوص مقید کردن می توان استفاده کرد. از آنجائیکه خرگوش ها نمی توانند گرما را تحمل کنند بایستی تهویه مناسب در هنگام انتقال مهیا باشد.

نشانه گذاری خرگوش ها

برای علامت گذاری دائمی از روش قرار دادن منگنه های کوچک بر روی گوش و یا خال کوبی گوش استفاده می شود و برای علامت گذاری کوتاه مدت می توان از رنگهایی از قبیل فوشین، آکریفلاوین و ژانسین ویوله استفاده کرد.

تزریقات در خرگوش

تزریق داخل وریدی

در ورید ماژینال گوش حیوان تزریق وریدی انجام می گیرد. حجم محلول تزریقی حداکثر 1 – 5 میلی لیتر می تواند باشد و از سر سوزن نمره 21 – 23 استفاده می شود.

تزریق داخل عضلانی

در عضلات پشتی ران حیوان انجام میگیرد، حداکثر حجم محلول تزریقی 2 / 0 – 5 / 0 میلی لیتر بوده و از سر سوزن نمره 25 استفاده می گردد.

تزریق داخل صفاقی

در کنار خط میانی شکم در اطراف ناف و با سر سوزن شماره 21 تزریق انجام می شود حداکثر حجم محلو تزریقی 1 / 5 – 5 میلی لیتر است.

تزریق زیر جلدی

در زیر پوست ناحیه گردن یا پشت حیوان با سر سوزن شماره 21 تزریق صورت می گیرد و حداکثر حجم محلول تزریقی 1 / 5 – 5 میلی لیتر است.

خونگیری از خرگوش

از وریدهای کناری گوش، وداج، رانی، و بوسیله پانکسیون قلبی نمونه خون اخذ می شود. حداکثر حجم خونی که می تواند اخذ شود 15 میلی لیتر است.

تزریقات بر روی هامستر

بوسیله هوشبرهای تزریقی همانند تیوپنتال و کتامین یا هوشبر های استنشاقی همانند اتر می توان خرگوش ها را بیهوش کرد.

هامستر

هامستر یکی از مزایای هامستر این است که به اغلب بیماری هاییکه در گونه های دیگر نظیر موش سوری و موش صحرایی بروز می کند مقاومت دارد. هامستر عمدتاًبرای مطالعات تولیدمثلی و اثرات تراتوژنیک مواد و همچنین برای تحقیقات تومورها و سیستم گردش خون استفاده می شود. بخاطر رفتار زمستان خوابی این حیوان برای مطالعه اثرات هیپوترمی بکار میرود. هامستر به عفونت های رایج خودبخودی خیلی حساس نیست ولی به عفونت های تجربی از قبیل بیماری های لپتوسپیروز، آنفولانزا و دیستمپر سگ ها حساس می باشد.

تولید مثل هامستر

جنس نر در سن 6 – 7 هفتگی و ماده 4 – 6 هفتگی به بلوغ می رسد و برای استفاده تولیدمثلی جنس ماده از سن 6 – 8 هفتگی و نر 10 – 12 هفتگی بهره برداری می شود.

مقید کردن هامستر

ساده ترین راه گرفتن هامستر گرفتن دور سر و دور سینه حیوان است. روش دیگر گرفتن پوست ناحیه گردن و پشت حیوان است. هامستر به وسیله قیچی کردن گوش یا به وسیله خالکوبی نواحی از پوست که موهای آن چیده شده است نشانه گذاری می شوند.

تزریقات بر روی هامستر

تزریق داخل وریدی در ورید زیر زبانی تزریق داخل وریدی انجام می شود با سر سوزن شماره 27 حداکثر 3 / 0 محلول را می توان در این ورید تزریق کرد.

تزریق داخل عضلانی

در عضله پشتی ران حیوان و با سر سوزن نمره 26 تزریق داخل عضلانی در هامستر انجام می شود و حداکثر حجم محلول تزریقی 5 / 0 میلی لیتر است.

تزریق داخل صفاقی

در کنار ناحیه خط میانی شکم و اطراف ناف حیوان با سر سوزن شماره 25 تزریق داخل صفاقی انجام می گیرد و حداکثر یک میلی لیتر مایع را دز صفاق هامستر می توان تزریق کرد.

روش های خونگیری از هامستر

از ورید واج و رانی هامستر و همینطور بوسیله پانکسیون از سینوس چشمی و پانکسیون قلبی می توان نمونه خون اخذ کرد. حداکثر حجم خون نبایستی از 3 / 0 میلی لیتر بیشتر باشد.

بیهوشی هامستر

برای بیهوشی هامستر از هوشبرهای استنشاقی مثل اتر و هالوتان و بیهوش کننده های تزریقی همانند کتامین و تیوپنتال استفاده می شود.

کد آیسیک مرتبط با مرکز پرورش حیوانات آزمایشگاهی

کد آیسیک مخفف International Standard Industrial Classification (سیستم بین المللی طبقه بندی استاندارد صنایع) است. کد گذاری به عنوان روش ساده و دقیق برای تعیین هویت کالا، قطعات ، مدارک و اموال ، سالها است که در سطح شرکت هاو زنجیره های تأمین مورد استفاده قرار می گیرد.
کد آیسیک پرورش حیوانات آزمایشگاهی 0122312301
کد آیسیک موش آزمایشگاهی (پرورش حیوانات) 0122412302
کد آیسیک خرگوش آزمایشگاهی (پرورش حیوانات) 0122412304

کد تعرفه گمرکی مرتبط با مرکز پرورش حیوانات آزمایشگاهی

تعرفه یا به عبارت دیگری(TARIFF) یک نوع معیار رقمی و یا عددی می باشد برای شناسی و تعیین جایگاه کالا در ترخیص کالا .
تعرفه گمرکی میزان حقوق ورودی قابل پرداخت برای ورود کالا می باشد.تعرفه گمرکی در بستر تاریخ مبتنی بر سیستم و روش های خاصی از قبیل اداره گمرک،آمار،حمل و نقل،بیمه و غیره طراحی و مورد استفاده قرار می گیرد.
کد تعرفه گمرکی موش و خرگوش آزمایشگاهی 01061400 میباشد.

فرآیندصدورمجوز تاسيس پرورش و نگهداری حيوانات آزمایشگاهی

1- سازمان جهادکشاورزی استان
2- مرجع صدور مجوز : مدیریت صدورمجوزها و پروانه ها
3- واحدهای درگير : اداره کل دامپزشکی
4- ضوابط : نظام دامپروری
5- مدارک : شناسنامه(اصل و کپی)- کارت ملی(اصل و کپی )- آخرین مدرک تحصيلی – عکس – سند مالکيت محل احداث یا اجاره نامه غيرقابل فسخ بيست ساله (برای اراضی استيجاری ) که به تائيد مدیریت شهرستان رسيده باشد– صورت جلسه واگذاری اراضی(درمورد اراضی واگذاری از سوی سازمانهای جهادکشاورزی و ریاست سازمان جنگلها و مراتع) – فتوکپی نقشه تفکيکی پلاک اصلی که به تأیيد مدی ریت شهرستان که محل اراضی مورد نظربر روی آن مشخص و جهت شمال آن UTM رسيده است- کروکی و نقشه تعيين شده است .
6- استعلامات : امور آب – اموراراضی – محيط زیست – اداره برق – اداره کل دامپزشکی
7- مراحل انجام کار :
• متقاضی درخواست خود به همراه پاسخ مثبت است علام ها و کروکی محل احداث طرح را به مدیریت شهرستان ارائه می دهد.
• پرونده در کميسيون صدور پروانه شهرستان طرح می شود
• نظر شهرستان برای بررسی در کميسيون صدور
• پروانه صادر و به شهرستان ذیربط ارسال می شود.
• متقاضی نسبت به پرداخت حق تمبر اقدام می نماید.
• پروانه تحویل متقاضی می گردد

خلاصه بررسی فنی، مالی و بازار طرح احداث مرکز پرورش حیوانات آزمایشگاهی

ظرفیت : 15000 قطعه
نرخ برابری دلار : 25000 تومان
مساحت زمین موردنیاز : 500 مترمربع
زیربنای کل : 200 مترمربع
تعداد نیروی انسانی مورد نیاز : 14 نفر
میزان سرمایه گذاری ثابت : 3 میلیارد تومان
ارزش ماشين آلات و تجهيزات : 1 میلیارد تومان
نرخ بازده داخلی : 38 درصد

درصورت تمايل به اين مطلب امتياز دهيد: