طرح احداث زمین تنیس

سرمایه گذاری در حوزه ورزش و تفریحات سازمان یافته، در سال های اخیر به یکی از شاخه های مهم اقتصاد خدماتی در ایران تبدیل شده است. رشد جمعیت شهری، تغییر سبک زندگی، افزایش تقاضا برای فضاهای استاندارد ورزشی، توسعه فرهنگ ورزش همگانی و حرفه ای و کمبود زیرساخت های باکیفیت در بسیاری از شهرها، موجب شده است پروژه هایی مانند طرح احداث زمین تنیس از یک فعالیت صرفا ورزشی فراتر رفته و به یک فرصت اقتصادی قابل مطالعه برای سرمایه گذاران تبدیل شوند. زمین تنیس در صورت طراحی صحیح، انتخاب موقعیت مکانی مناسب، قیمت گذاری هوشمندانه و تعریف مدل درآمدی چندلایه، می تواند هم در بازار ورزش آماتور و هم در بخش خدمات آموزشی، مسابقات، اجاره ساعتی و باشگاه داری جایگاه مناسبی پیدا کند.

برخلاف برخی طرح های خدماتی که به شدت وابسته به نوسانات کوتاه مدت هستند، طرح توجیهی احداث زمین تنیس ماهیتی زیرساختی و برندپذیر دارد. اگر پروژه در یک شهر بزرگ، منطقه برخوردار، مجتمع ورزشی، مجموعه اقامتی، فضای گردشگری یا ناحیه ای با طبقه متوسط و بالای درآمدی اجرا شود، ظرفیت آن را دارد که به یک مرکز پایدار ورزشی و درآمدزا تبدیل شود. از سوی دیگر، این پروژه قابلیت توسعه مرحله ای نیز دارد؛ به این معنا که سرمایه گذار می تواند کار را با یک یا دو زمین استاندارد آغاز کرده و سپس با افزودن خدمات جانبی نظیر آموزش، فروشگاه لوازم ورزشی، کافه، سالن بدنسازی سبک، رختکن حرفه ای و برگزاری لیگ های محلی، بازده اقتصادی مجموعه را افزایش دهد.

اهمیت این طرح زمانی بیشتر می شود که بدانیم بخش قابل توجهی از تقاضای ورزش های راکتی در ایران هنوز با کمبود فضاهای استاندارد مواجه است. در بسیاری از شهرها، تعداد زمین های قابل استفاده کمتر از تقاضای واقعی است و زمین های موجود نیز گاه از نظر کیفیت کف، نور، رختکن، تهویه، پارکینگ و مدیریت بهره برداری در سطح مطلوب قرار ندارند. بنابراین، ورود حرفه ای به این بازار می تواند مزیت رقابتی مهمی برای سرمایه گذار ایجاد کند. در ادامه، ابعاد مختلف این پروژه از منظر فنی، اجرایی، بازاری، مالی و سرمایه گذاری به صورت تخصصی بررسی می شود.

زمین تنیس مکانی است که در آن ورزش تنیس انجام می شود. زمین تنیس سطحی مستطیلی و سخت یا نیمه سخت دارد و یک تور در مرکز آن کشیده می شود تا زمین را به دو بخش مساوی تقسیم کند. این فضا هم برای بازی های یک نفره و هم برای بازی های دونفره مورد استفاده قرار می گیرد و بسته به نوع کف، کاربری مجموعه، شرایط اقلیمی، محل اجرا و سطح مخاطبان، می تواند به شکل روباز یا سرپوشیده طراحی شود. در ادبیات سرمایه گذاری، احداث زمین تنیس را باید یک خدمت ورزشی تخصصی دانست که هم در حوزه ورزش همگانی، هم آموزش حرفه ای و هم میزبانی رقابت های نیمه حرفه ای و باشگاهی قابل استفاده است.

این طرح از نظر ماهیت اقتصادی، در گروه کسب و کارهای خدماتی با دارایی ثابت قرار می گیرد؛ یعنی بخش مهمی از سرمایه در مرحله احداث و تجهیز صرف می شود و سپس درآمد پروژه از محل بهره برداری مستمر به دست می آید. به همین دلیل، در امکان سنجی زمین تنیس باید همزمان به چند موضوع کلیدی توجه شود: نوع زمین، تعداد زمین ها، منطقه جغرافیایی، قدرت خرید بازار هدف، میزان تقاضای آموزشی، ظرفیت اجاره ساعتی، امکان قرارداد با مدارس و سازمان ها، برگزاری مسابقات و سطح رقابت در محدوده مورد نظر.

از منظر کاربرد، یک مجموعه زمین تنیس می تواند خدمات متنوعی ارائه دهد؛ از جمله اجاره زمین به بازیکنان آزاد، برگزاری کلاس های آموزشی برای کودکان و بزرگسالان، تمرین تیم ها و باشگاه ها، میزبانی مسابقات محلی، فروش عضویت، ارائه پکیج های خانوادگی و حتی استفاده در پروژه های اقامتی و توریستی به عنوان خدمت مکمل. به همین دلیل، این طرح صرفا به یک زمین محدود نیست، بلکه می تواند هسته اولیه یک برند ورزشی با قابلیت رشد باشد.

مشخصات فنی کلیدی طرح به شرح زیر است:

تاریخچه تنیس در ایران و جایگاه آن در توسعه بازار

پیدایش ورزش تنیس در ایران به بعد از جنگ جهانی دوم بازمی گردد. البته پیش از این نیز در سال های ۱۳۱۵ تا ۱۳۱۸، باشگاه بوستان ورزش که دارای چندین زمین تنیس بود، در محلی روبروی ورزشگاه شهید شیرودی فعلی به مدیریت شکوهی گشایش یافت. ورزشگاه شهید شیرودی که در گذشته با نام امجدیه شناخته می شد نیز هم زمان با باشگاه بوستان ورزش با یک زمین تنیس بنیان گذاری شد و نخستین مسابقات قهرمانی تنیس کشور در سال ۱۳۱۸ در همین ورزشگاه برگزار گردید.

ورزش تنیس به دلیل حضور شهروندان انگلیسی در آبادان نیز رونق قابل توجهی پیدا کرد و اولین مسابقه تنیس بین تیم های آبادان و تهران به سال های ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰ بازمی گردد. پس از جنگ جهانی دوم، مسابقات قهرمانی تنیس کشور تا سال ۱۳۲۲ جریان داشت و برادران نعمانی، یعنی هانری و ژوزف، در صدر بازیکنان قرار داشتند. از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۳۲ نیز مقام قهرمانی تنیس کشور در اختیار ژرژ آفتاندلیان بود. ایران در سال ۱۹۵۹ برای نخستین بار در جام دیویس شرکت کرد و تیم تنیس جام دیویس ایران در مجموع ۳۱ سال در این رقابت ها حضور داشت و ۶۴ بازی انجام داد که حاصل آن ۳۲ برد و ۳۲ باخت بود.

این پیشینه نشان می دهد که تنیس در ایران یک ورزش کاملا جدید و ناشناخته نیست، بلکه دارای سابقه تاریخی، ساختار فدراسیونی، تقاضای آموزشی و قابلیت توسعه اجتماعی است. هرچند تنیس نسبت به برخی رشته های عمومی تر مانند فوتبال و والیبال مخاطب محدودتری دارد، اما از حیث ارزش اقتصادی هر مشتری، سطح وفاداری کاربران و امکان فروش خدمات مکمل، می تواند برای سرمایه گذاران جذاب تر باشد. به عبارت دیگر، بازار تنیس در ایران بازار انبوه نیست، اما بازاری تخصصی، با حاشیه ارزش افزوده بالاتر است.

ابعاد زمین تنیس و استانداردهای فنی طراحی

تنیس بر روی سطحی تخت و مستطیلی بازی می شود که معمولا از چمن، خاک رس، بتن یا ترکیبات معلق و پوشش های تخصصی ورزشی ساخته می شود. ابعاد استاندارد زمین تنیس برای بازی تک نفره ۲۳.۷۷ متر طول و ۸.۲۳ متر عرض است و برای بازی دونفره عرض زمین به ۱۰.۹۷ متر می رسد. با این حال، برای طراحی مجموعه سرمایه گذاری، تنها ابعاد خود زمین ملاک نیست؛ بلکه فضای پیرامونی لازم برای حرکت بازیکنان، دسترسی ایمن، محل استقرار داور، محدوده خروج توپ و ناحیه خدماتی نیز باید در نظر گرفته شود.

در منابع فنی، برای مجموعه کامل هر زمین، فضای افزوده ای در پیرامون زمین برای دسترسی بازیکنان به توپ های اوت شده نیز ضروری است. به همین دلیل، زمین عملیاتی در بسیاری از پروژه ها در ابعادی نزدیک به ۱۸.۲۹ متر عرض و ۳۶.۵۸ متر طول طراحی می شود تا استاندارد بهره برداری حفظ شود. تور در عرض کامل زمین و به موازات خط عرضی نصب می شود و زمین را به دو نیمه تقسیم می کند. ارتفاع تور در پست ها ۱.۰۷ متر و در مرکز حدود ۰.۹۱۴ متر است.

در طرح توجیهی احداث زمین تنیس، رعایت استانداردهای فنی صرفا به منظور انطباق با قواعد بازی نیست، بلکه مستقیما بر کیفیت تجربه کاربر، کاهش آسیب دیدگی، جلب اعتماد مربیان و بازیکنان و امکان برگزاری مسابقات رسمی اثر می گذارد. هرگونه کاهش غیراصولی در حریم زمین، استفاده از کف نامناسب، شیب بندی غلط، نورپردازی ضعیف یا جانمایی اشتباه تور و فنس، در نهایت به افت کیفیت خدمات و کاهش جذابیت بازار منجر خواهد شد.

مشخصات ابعادی و استانداردهای اجرایی مهم به شرح زیر است:

اهمیت اقتصادی و جایگاه این صنعت در ایران و جهان

در سطح جهانی، صنعت ورزش یکی از حوزه های مهم اقتصاد خدمات، سلامت و اوقات فراغت به شمار می رود. مجموعه های تنیس در بسیاری از کشورها نه تنها محل ورزش، بلکه بخشی از شبکه باشگاه های شهری، مراکز آموزشی و فضاهای تعامل اجتماعی هستند. درآمدزایی این صنعت بر مبنای فروش زمان، آموزش مهارت، عضویت، رقابت های ورزشی، تبلیغات محیطی، فروش تجهیزات، برندینگ و حتی گردشگری ورزشی شکل می گیرد.

در ایران نیز اگرچه سهم تنیس نسبت به رشته های پرجمعیت کمتر است، اما از دو منظر برای سرمایه گذار جذاب است. نخست آنکه بازار تنیس معمولا مخاطبانی با قدرت خرید نسبتا بالاتر دارد و دوم آنکه عرضه زیرساخت باکیفیت در بسیاری از شهرها محدود است. این یعنی در صورت انتخاب منطقه مناسب، سرمایه گذار می تواند در بازاری وارد شود که رقابت آن از نظر تعداد بازیگران شدید نیست، اما تقاضای باکیفیت و ماندگار دارد. همچنین تنیس در میان خانواده ها، نوجوانان و گروه های علاقه مند به ورزش های فردی سالم، آرام و مهارتی جایگاه روبه رشدی پیدا کرده است.

از دید اقتصادی، سودآوری زمین تنیس تنها به اجاره ساعتی محدود نمی شود. درآمدهای مکمل مانند آموزش خصوصی و گروهی، برگزاری کمپ های تابستانی، فروش راکت و توپ و اکسسوری، فروش نوشیدنی و غذای سبک، اجاره به مدارس، همکاری با سازمان ها و شرکت ها و برگزاری تورنمنت های داخلی، می توانند ساختار درآمدی پروژه را پایدارتر کنند. این ویژگی، طرح احداث زمین تنیس را نسبت به برخی پروژه های تک درآمدی، از منظر مدیریت ریسک در وضعیت بهتری قرار می دهد.

اهداف اجرای پروژه

اهداف این پروژه را باید در دو سطح عملیاتی و سرمایه گذاری بررسی کرد. در سطح عملیاتی، هدف اصلی ایجاد یک فضای استاندارد، ایمن و قابل بهره برداری برای انجام ورزش تنیس است. این فضا باید بتواند نیاز بازیکنان آزاد، هنرجویان، مربیان، مدارس، باشگاه ها و حتی رویدادهای ورزشی محلی را پاسخ دهد. در سطح سرمایه گذاری نیز، هدف پروژه ایجاد یک کسب و کار پایدار، مقیاس پذیر و برندپذیر در حوزه ورزش و خدمات شهری است.

مهم ترین اهداف اجرای طرح عبارتند از: توسعه زیرساخت ورزشی استاندارد، پاسخ به کمبود زمین های تخصصی، افزایش دسترسی گروه های سنی مختلف به ورزش تنیس، ایجاد فرصت درآمدی از اجاره و آموزش، تقویت سلامت اجتماعی، ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم، ارتقای جایگاه منطقه از نظر خدمات ورزشی و ایجاد امکان توسعه خدمات جانبی در فازهای بعدی. این اهداف زمانی محقق می شوند که طرح صرفا با نگاه ساخت فیزیکی اجرا نشود، بلکه از ابتدا مدل کسب و کار، استراتژی بازار و کیفیت بهره برداری نیز برای آن تعریف شود.

معرفی خدمات قابل ارائه در مجموعه زمین تنیس

یک مجموعه حرفه ای زمین تنیس می تواند طیف متنوعی از خدمات را در اختیار بازار قرار دهد. در ساده ترین حالت، پروژه از طریق اجاره ساعتی زمین درآمد کسب می کند؛ اما در یک مدل پیشرفته تر، مجموعه می تواند کلاس های آموزشی مبتدی، متوسط و حرفه ای برای کودکان، نوجوانان و بزرگسالان برگزار کند. همچنین برنامه های آمادگی مسابقات، تمرینات اختصاصی، اجاره ثابت ماهانه، باشگاه مشتریان، فروش اشتراک، رویدادهای شرکتی و حتی پکیج های خانوادگی قابل تعریف است.

در شهرهایی که ظرفیت درآمدی بیشتری دارند، خدمات جانبی مانند کافه ورزشی، فروشگاه لوازم تنیس، رشته های مکمل سبک، رختکن VIP، فیزیوتراپی سبک، فضای انتظار والدین، اجاره راکت و توپ و خدمات تحلیل بازی نیز می تواند ارائه شود. این تنوع خدمات باعث می شود درآمد پروژه وابسته به یک جریان محدود نباشد و بهره وری سرمایه گذاری افزایش پیدا کند.

انواع زمین تنیس و انتخاب بهینه برای سرمایه گذاری

یکی از مهم ترین تصمیمات در امکان سنجی احداث زمین تنیس، انتخاب نوع کف و ساختار زمین است. این انتخاب بر هزینه اولیه، هزینه نگهداری، سرعت بازی، سلیقه کاربران، دوام پروژه و حتی مدل بازاریابی اثر می گذارد. در ادامه، انواع اصلی زمین تنیس با نگاه فنی و اقتصادی بررسی می شوند.

زمین های فرش پوش عمدتا برای استفاده در سالن های سرپوشیده مناسب هستند و در کشور ما نسبت به سایر انواع زمین کمتر رایج اند. این نوع کف بیشتر در مراکز چندمنظوره ورزشی استفاده می شود و جهش توپ در آن کمتر است. مزیت اصلی آن، امکان نصب در محیط های کنترل شده و راحتی نسبی بهره برداری است، اما از نظر جذابیت بازار عمومی در ایران معمولا اولویت نخست نیست.

زمین های خاک رس از نظر کارایی در کشور ما اهمیت زیادی دارند. این زمین ها کندترین زمین های تنیس با جهش توپ شناخته می شوند. زمین خاک رس به دو رنگ سبز و قرمز تقسیم می شود که نوع قرمز در اروپا و آمریکای جنوبی رایج تر است. این زمین ها برای بازیکنان خط انتهایی زمین مناسب تر هستند، امکان استفاده از اسپین بیشتر را می دهند و امتیازات در آن ها معمولا طولانی تر است. از منظر اقتصادی، این نوع زمین برای مجموعه هایی که بازار آموزشی و بازیکنان جدی تر دارند جذاب است، اما نگهداری آن نیازمند دقت و رسیدگی مداوم است.

زمین های چمن پس از زمین خاکی از نظر کارایی شناخته شده اند، اما هزینه تعمیر و نگهداری بالاتری دارند. جهش توپ در این زمین ها به طول و نوع چمن بستگی دارد و سرعت بازی بالاست. زمین چمن برای پروژه های لوکس، باشگاه های خاص یا مجموعه های ممتاز می تواند جذاب باشد، اما در اغلب شهرهای ایران به دلیل هزینه نگهداری، مصرف آب و دشواری حفظ کیفیت، گزینه اول سرمایه گذاری نیست. همچنین لغزندگی این زمین ها ریسک مصدومیت جزئی را افزایش می دهد.

زمین های هاردکورت در بسیاری از طرح های سرمایه گذاری، اقتصادی ترین و کاربردی ترین گزینه به شمار می روند. این زمین ها سریع تر از خاک رس هستند و به دلیل دوام مناسب، نگهداری آسان تر و قابلیت استفاده بالا در پروژه های روباز یا سرپوشیده، برای باشگاه داری شهری مناسب اند. در زمین های هاردکورت، بازیکنان تهاجمی و دارای سرویس قوی معمولا برتری بیشتری دارند. از نظر اجرایی، این زمین ها با لایه های زیرسازی، بتن یا آسفالت، پوشش آکریلیک و خط کشی استاندارد ساخته می شوند و می توانند نسبت مناسبی میان کیفیت، دوام و هزینه ارائه دهند.

برای اکثر سرمایه گذاران در ایران، به ویژه در شهرهای بزرگ و مناطق با بهره برداری تجاری، زمین هاردکورت استاندارد یا مدل ترکیبی سرپوشیده با کف تخصصی، معمولا منطقی ترین گزینه است؛ زیرا هم برای آموزش و اجاره مناسب است و هم هزینه نگهداری آن نسبت به چمن و خاک رس قابل کنترل تر است.

وضعیت بازار داخلی و جهانی

بازار جهانی تنیس از دو بخش اصلی تشکیل می شود: بازار مصرف ورزشی و بازار خدمات ورزشی. در بخش نخست، فروش تجهیزات، پوشاک، کفش، توپ، راکت و لوازم جانبی قرار دارد و در بخش دوم، باشگاه ها، آکادمی ها، زمین های ورزشی، رویدادها و آموزش فعالیت می کنند. در ایران، بخش خدماتی به دلیل کمبود زیرساخت باکیفیت و تمرکز جغرافیایی امکانات در برخی مناطق خاص، همچنان فضای رشد دارد.

در بازار داخلی، مخاطبان اصلی این طرح شامل خانواده های شهرنشین، نوجوانان و جوانان علاقه مند به ورزش های مهارتی، ورزشکاران نیمه حرفه ای، دانش آموزان مدارس غیرانتفاعی و بین المللی، شرکت ها و سازمان هایی هستند که به دنبال برنامه های رفاهی برای کارکنان خود می باشند. همچنین برخی مجموعه های اقامتی، گردشگری و تجاری نیز برای افزایش جذابیت خود به احداث زمین تنیس به عنوان خدمت مکمل توجه دارند.

تحلیل بازار نشان می دهد که در شهرهای بزرگی مانند تهران، کرج، اصفهان، شیراز، مشهد، تبریز، اهواز و برخی شهرهای ساحلی و توریستی، ظرفیت بهره برداری از زمین تنیس بیشتر است. در مقابل، در شهرهای کوچک تر، موفقیت طرح بیشتر وابسته به انتخاب موقعیت خاص، مدل قیمت گذاری و ترکیب خدمات است. به همین دلیل، قبل از سرمایه گذاری، بررسی تعداد رقبا، سطح کیفیت آن ها، نرخ اجاره منطقه، قدرت خرید مشتریان و میزان فرهنگ استفاده از این ورزش الزامی است.

چک لیست شاخص های کلیدی سرمایه گذاری

میزان سرمایه گذاری اولیه : 27 میلیارد تومان (0.15 میلیون دلار)
هزینه تجهیزات : 6.4 میلیارد تومان (0.04 میلیون دلار)
هزینه زمین و زیرساخت : 11.6 میلیارد تومان (0.06 میلیون دلار)
سرمایه در گردش : 2.8 میلیارد تومان (0.02 میلیون دلار)
ظرفیت خدمات سالیانه : 24,000 ساعت اجاره و خدمات ورزشی
مساحت زمین موردنیاز : 2,000 مترمربع
زمان احداث و راه اندازی : 10 ماه
دوره بازگشت سرمایه : 3.6 سال
نرخ بازده داخلی (IRR) : 34 درصد
حاشیه سود تقریبی : 27 درصد
درآمد ناخالص سالیانه : 12.4 میلیارد تومان (0.07 میلیون دلار)
سود خالص سالیانه : 3.36 میلیارد تومان (0.02 میلیون دلار)

جمع بندی نهایی پارس رابین درباره سرمایه گذاری در طرح احداث زمین تنیس

از نگاه پارس رابین، طرح احداث زمین تنیس در گروه طرح های خدمات ورزشی با ماهیت سرمایه گذاری متوسط، بازده تدریجی و وابستگی بالا به موقعیت مکانی قرار می گیرد. این طرح در صورتی می تواند به یک سرمایه گذاری قابل دفاع تبدیل شود که صرفا به ساخت یک زمین ورزشی محدود نشود، بلکه به عنوان یک مجموعه درآمدزا با مدل بهره برداری حرفه ای، خدمات آموزشی، اجاره ساعتی، عضویت باشگاهی، برگزاری رویدادها و خدمات جانبی طراحی گردد.

ورود به این طرح زمانی توصیه می شود که سرمایه گذار به زمین مناسب در منطقه ای برخوردار، پرتردد یا دارای جامعه هدف ورزشی دسترسی داشته باشد؛ امکان تأمین سرمایه اولیه و سرمایه در گردش بدون فشار نقدینگی فراهم باشد؛ کیفیت اجرای کف، نورپردازی، فنس کشی، زهکشی و امکانات رفاهی در سطح استاندارد انجام شود و برای جذب مربیان حرفه ای، برنامه بازاریابی محلی و سیستم رزرو منظم برنامه ریزی شده باشد. در چنین شرایطی، احداث زمین تنیس می تواند علاوه بر درآمد اجاره، از محل آموزش، قراردادهای سازمانی، مدارس، رویدادهای ورزشی و فروش خدمات مکمل نیز جریان درآمدی پایدارتری ایجاد کند.

در مقابل، پارس رابین ورود به این طرح را در شرایطی توصیه نمی کند که پروژه در منطقه ای با قدرت خرید پایین، دسترسی نامناسب، نبود تقاضای واقعی برای ورزش تنیس، رقابت شدید با مجموعه های مجهزتر یا بدون برنامه بهره برداری تخصصی اجرا شود. همچنین اگر سرمایه گذار تنها به درآمد اجاره ساعتی زمین اتکا کند و برای آموزش، بازاریابی، نگهداری مداوم، مدیریت مشتریان و توسعه خدمات جانبی برنامه مشخصی نداشته باشد، ریسک کاهش سودآوری و طولانی شدن دوره بازگشت سرمایه افزایش خواهد یافت.

جمع بندی نهایی پارس رابین این است که طرح احداث زمین تنیس برای همه سرمایه گذاران گزینه مناسبی نیست، اما برای سرمایه گذارانی که زمین مناسب، دیدگاه بلندمدت، توان مدیریت خدمات ورزشی و امکان ایجاد برند محلی دارند، می تواند یک فرصت اقتصادی قابل بررسی و نسبتا کم ریسک در حوزه ورزش و تفریحات شهری باشد. موفقیت این طرح بیش از آنکه به ساخت فیزیکی زمین وابسته باشد، به انتخاب مکان، کیفیت اجرا، مدیریت حرفه ای، قیمت گذاری هوشمندانه و توانایی تبدیل زمین تنیس به یک مرکز فعال ورزشی و آموزشی وابسته است.

مذاکره فوری 3077 963 0915 📞

در صورت تمایل به تهیه طرح توجیهی یا مطالعات امکان‌سنجی اینجا کلیک نمایید و فرم درخواست را تکمیل فرمائید. کارشناسان ما در اسرع وقت با شما تماس می‌گیرند. شماره تلفن‌های 05632457004 و 05632457300 پاسخگو می‌باشند.

ثبت درخواست

رزومه شرکت مهندسین مشاور پارس رابین

ما بعنوان یک مشاور سرمایه‌گذاری می‌توانیم به همه کسب و کارهای قانونی و مشروع در مقیاس صنایع متوسط و بزرگ کمک کنیم. با این همه، در برخی از صنایع خاص ممکن است ما بهترین انتخاب نباشیم. ما خوشحال میشویم مشخصات پروژه شمارا بدانیم؛ در صورت عدم تناسب به صورت محرمانه به شما اعلام می‌کنیم.

دریافت رزومه شرکت

درصورت تمايل به اين مطلب امتياز دهيد: