طرح کشت و پرورش کوکوریکو

کوکوریکو (در زبان انگلیسی نارگیل سبز «Green Coconut» خطاب می‏‌شود) همان نارگیل جوان سبز رنگ است که هنوز کامل نرسیده و به رنگ قهوه‌‏ای آشنای نارگیل تغییر رنگ نداده است. کوکوریکو روی همان درخت نارگیل (به انگلیسی «Coconut Palm»؛ نام علمی «Cocos Nucifera») که نارگیل قهوه‌‏ای از آن به دست می‏‌آید رشد می‌‏کند، اما زودتر از رسیدن کامل چیده م‌ی‏شود. به عبارت دیگر، نارگیل رسیده‏ قهوه‌‏ای مودار و کوکوریکو، نژادهای متفاوتی از نارگیل نیستند، بلکه یک نژاد از نارگیل هستند که در زمان‌‏های متفاوتی چیده شده‌‏اند؛ کوکوریکو زمانی که میوه همچنان نارس بوده است و نارگیل پس از رسیدن کامل میوه.
رسیدن کامل نارگیل‏‌ها حدود یک سال زمان می‌‏برد، اما پس از گذشت هفت ماه می‌‏توان آنها را برداشت کرد. نارگیل جوان سبز رنگ برای تبدیل شدن به نارگیلی قهوه‌‏ای مراحل زیادی را پشت سر می‏‌گذارد؛شش ماه اول، نارگیل رنگ سبز روشنی دارد. در این مرحله، نارگیل سرشار از آب است (یک نارگیل سبز جوان، می‌‏تواند حاوی ۳۲۵ میلی‌‏لیتر آب باشد) اما هنوز گوشتی ندارد. درواقع آب درون نارگیل، همان قسمت مایع آندوسپرم یا هسته آن است که در گذر زمان جامد و فیبری شده و گوشت سفید و چرب درون نارگیل را می‌‏سازد.
از آنجایی که نارگیل سبز نارس است، در نتیجه گوشتی ندارد و تنها آب درون آن قابل استفاده است. پس از گذشت حدود دو ماه، رنگ نارگیل به تدریج به رنگ زرد تغییر می‌‏کند و نقطه‌‏های قهوه‌‏ای رنگی روی آن نمایان می‏‌شود. در این مرحله، آب نارگیل جوان شیرین‏‌تر شده و کمی گوشت ژله‏‌مانند درون آن شکل یافته است که در گذر زمان متراکم‌‏تر و سفت‌‏تر خواهد شد.
می‌‏توان علاوه بر آب درون این نارگیل‌‏ها، از گوشت ژله‌‏ای‌شان نیز تغذیه کرد. پس از گذشت حدود یازده تا دوازده ماه، نارگیل رنگ قهوه‌‏ای به خود می‏‌گیرد. در این مرحله، گوشت ژله‌‏ای گذشته کاملا سفت، متراکم و چرب شده است. حجم آب درون نارگیل در این مرحله به حالت قابل توجهی کمتر از نارگیل سبز است.
نارگیل‏، در هر مرحله‌‏ای از رشد که برداشت بشود، خواص بسیاری برای بدن به همراه خواهد داشت. گوشت نارگیل قهوه‌‏ای سرشار از آنتی اکسیدان فیبر طبیعی، پتاسیم، منیزیم، مواد معدنی، ویتامین ب و چربی‏‌های اشباع سالم و طبیعی است.
آب نارگیل سبز (و گوشت ژله‏‌ای آن) نیز منبع غنی فیبر، ویتامین ث و پتاسیم است و پروتئین، کربوهیدرات، الکترولیت‏‌ها و مواد معدنی همچون منیزیم، منگنز، سدیم و کلسیم را نیز شامل می‏‌شود. اما زمانی که نارگیل رشد می‏‌کند و از نارگیلی سبز و سرشار از آب به نارگیلی قهوه‌‏ای و سرشار از گوشت تبدیل می‏‌شود، تغییرات قابل توجهی در میزان مواد مغذی آن اتفاق می‌‏افتد.
یک درخت نارگیل بالغ در شرایط محیطی مناسب سالانه تا 75 عدد نارگیل تولید کرده است اما معمولا میزان تولید این درختان کمتر از 30 عدد میوه در سال است است. میوه نارگیل حدود 1.4 کیلوگرم وزن دارد .

خصوصیات گیاهشناسی

درخت نارگیل، درختی همیشه سبز با یک تنه بلند و مستقیم و بدون انشعاب است. ارتفاع آن به 30 متر هم می رسد. قطر تنه این درخت تا یک متر می رسد. برگ ها در انتهای تنه درخت ظاهر گشته و بسیار بزرگ به طول 4 تا 5 متر هستند. رنگ برگ ها سبز روشن است. برگ ها بصورت مرکب و پرمانند هستند. طول برگچه ها حدود یک متر می باشد. عمر برگ ها ممکن است به سه سال برسد. یک نخل سالم می تواند حدود 30 برگ داشته باشد. هر ماه با تولید یک برگ جدید، یک برگ از برگ های قبل، سقوط می کند.
میوه نارگیل مانند خوشه، شامل چندین نارگیل به اندازه های مختلف است. این میوه کروی شکل است که قسمت خارجی آن ضخیم و سفت و متشکل از الیاف نباتی و داخل آن نیز صاف و سخت می باشد. در قاعده نارگیل سه سوراخ دیده می شود که چشم های نارگیل نامیده می شود. برای استفاده از مایع داخل نارگیل که شیر نارگیل نامیده می شود این سوراخ ها را باید با جسم نوک تیزی باز کرد و مایع درون آنرا بیرون آورد.نارگيل از طريق بذر تكثير می شود رشد آن آهسته است و قبل از رسيدن به سن باردهی به دوره طولانی جهت رشد نياز دارد. سن باردهی نارگيل با توجه به نوع واريته، حاصلخيزی خاک و شرايط اقليمی بين 3 تا 5 سال متغير است. بذرها در نارگيل ركود نداشته و به تيمار خاصی جهت جوانه زنی نياز ندارند.
در شرايط معمول، حدود 90 درصد بذرها جوانه ميزنند. جهت كشت، بذرها بايد به پهلو در گودالی كم عمق قرار گيرند، به طوريكه يک سوم بذر با خاک پوشيده شود. بذر بايد به طور منظم آبياری شود تا از خشک شدن آن جلوگيری گردد. جوانه زنی بذر معمولا بعد از 3 ماه اتفاق ميافتد ، اما ممكن است تا 6 ماه نيز به طول انجامد.
ریشه: برخلاف گیاهان دیگر، ریشه نارگیل نه بصورت مستقیم است نه بصورت افشان، بلکه دارای سیستم ریشه ی فیبری است. سیستم ریشه نارگیل شامل تعداد زیادی از ریشه های نازک که نزدیک سطح زمین رشد می کند، می باشد. فقط تعداد کمی از ریشه ها به اعماق خاک جهت پایداری و استقرار بهتر نفوذ می کنند. این ریشه ها معمولاً کمتر از 3 اینچ قطر دارند.
این گیاه دارای دو زیرگروه پاکوتاه و پابلند می باشد. معمولاً برای اهداف تجاری از زیرگروه پابلند آن استفاده می شود و کشت می گردد.

شرایط محیط رشد

خاک: نارگیل در همه انواع خاک می تواند رشد کند اما خاک های خوب زهکشی شده را ترجیح می دهد. pH بین 5 تا 8 را می پسندد.
دما: بهترین دما برای رشد این گیاه دمای بین 70 تا 80 درجه فارنهایت می باشد.
آبیاری: درخت نارگیل به کم آبی مقاوم است ولی باید دقت کرد که خاک در فاصله بین دو آبیاری زیاد خشک نشود.
آفات: از آفات درخت نارگیل می توان به لارو تعدادی از دوبالان مانند پروانه و بید اشره کرد. گونه هایی از دوبالان که از این گیاه تغذیه می کنند شامل arenosella Batrachedra ، B. atriloqua ، B. mathesoni ، B. nuciferae ، Brontispa longissima است.

گرده افشانی و رشد و نمو ميوه

درخت نارگيل يک پايه است و روی يک گل آذين هر دو گروه گلهای نر و ماده را توليد می كند گلدهی روی نخل 4 تا 5 ساله ظاهر می شود. گل آذين آن دارای 1 تا 2 متر طول می باشد. گل آذين نارس (اسپاديكس) در اسپات پوشيده شده است. هر رشته گل آذين حاوی گلهای نر و ماده می باشد. گلهای ماده در انتهای گل آذين قرار گرفته اند. تنها يک يا چند عدد گل ماده روی هر رشته وجود دارد و تعداد بسياری گل نر كوچكتر در بالای آن قرار دارد.
معمولا 50 عدد گل ماده و هزاران گل نر در يک گل آذين موجود است. تعداد گل ماده بستگی به رقم دارد، ارقام پابلند دگرگشن (دگر گرده افشان) هستند، در حالی كه ارقام پاكوتاه عموما خودگشن (خود گرده افشان) هستند. باتوجه به گلدهی درخت در طول سال ، زنبورعسل برای گرده افشانی آن مناسب می باشد و بهتر است در باغات نارگيل برای ارقام پابلند كندوی زنبور عسل گذاشته شود.
ارقام پاكوتاه 4 -2 ، سال پس از كشت ولی ارقام پابلند 5-7 سال بعد از كشت به گل ميروند. ميوه نارگيل شفت فيبری می باشد ، ميوه بالغ در حدود 1 تا 2 كيلوگرم وزن، 15 تا 20 سانتيمتر قطر و 20 تا 30 سانتيمتر طول دارد و به صورت گرد يا كشيده می باشد. برونبر، بيرونی ترين بخش ميوه است و ميان بر فيبری را پوشش ميدهد. برونبر ميوه ، مومی و سبز، زرد يا قرمز مايل به قهوه ايی رنگ است كه در ميوه بالغ به رنگ قهوه ايی يا خاكستری تبديل می شود.
ميان بر ميوه، فيبری و درون بر آن، چوبی، سخت و به رنگ قهوه ايی تيره است 6 تا 8 ماه پس از تلقيح تخمک ، آندوسپرم شروع به نمو كرده و به صورت مايع ژله ای شكل در می آيد و بعدا تبديل به آندوسپرم جامد می شود. ميوه ، در مرحله سبز ( نابالغ ) يا بالغ مصرف ميگردد. ميوه نابالغ برای مايع آندوسپرمی استفاده می شود و غنی از قند، پتاسيم و ويتامينها می باشد.
از زمان گلدهی تا بلوغ كامل ميوه در ارقام پابلند، 12 تا 13 ماه طول ميكشد ، ولی در ارقام پاكوتاه اين مدت كمتر می باشد. در شش ماه اول به سرعت آندوسپرم رشد كرده و پر آب ميشود، پس از آن سخت، ضخيم و قهوه ای رنگ می گردد. ميوه در طی 5 تا 6 ماه به حداكثر اندازه خود ميرسد. در فرايند بلوغ، ميزان قند در آندوسپرم مايع از 1 درصد (در ماه های اول بعد از شكوفايی گل) به 5 تا 8 درصد (6 تا 8 ماه بعد از شكوفايی گل) افزايش می يابد، سپس در مرحله بلوغ كامل در ارقام پابلند به 2 درصد كاهش مييابد.
در مراحل اوليه رشد ميوه، قندها به شكل گلوكز و فروكتوز می باشند. پس از طی اين مرحله، ساكارز در مقادير كم نمايان ميشود و بعد از ماه ششم، در ميوه بالغ ، ميزان آن به 1 تا 2 درصد افزايش می يابد، در صورتيكه ميزان قندهای احياء به 1 درصد كاهش می يابد. طی 3 ماه اول رشد ميوه، ميزان روغن در اندوسپرم جامد بسيار ناچيز است و در ميوه بالغ به 35 تا 40 درصد وزن تر ميوه ميرسد.

آبياری

نياز آبی نخل نارگيل با توجه به نوع خاک و شرايط آب و هوايی متفاوت می باشد. عموما، درخت بالغ 600 تا 800 ليتر آب هر 4 تا 7 روز يكبار نياز دارد. آبياری در تشتک به شعاع 1/8 متر و عمق 10 تا 20 سانتيمتر صورت ميگيرد. آبياری قطره ای بهترين روش آبياری نارگيل است. در طی تابستان فواصل آبياری كمتر شده و هر 4 روز يكبار آبياری انجام می شود. همچنين به منظور حفظ رطوبت و كاهش رشد علف هرز ، كاربرد مالچ در اطراف درختان ضروری است. از برگ خرد شده نارگيل به عنوان ماچ ميتوان استفاده كرد.

كوددهی

درخت نارگيل در محدوده وسيعی از انواع خاكها ( لومی، شنی، آبرفتی، رسی) رشد می كند اما خاک مناسب برای آن رسوبات آبرفتی رودخانه با زهكشی مطلوب می باشد. برای رشد مناسب به خاكی با زهكشی مطلوب و ظرفيت نگهداری بالای آب نياز دارد. كوددهی منظم از سال اول كشت جهت رسيدن به عملكرد مطلوب ضروری می باشد. برای هر نخل نارگيل 20 تا 50 كيلوگرم كود آلی در سال نياز است.

شاخص های بلوغ ميوه

مهمترين شاخص بلوغ ميوه، طول دوره از زمان گلدهی ميباشد كه برای برداشت ميوه نابالغ بين 6-7 ماه است. پوست ميوه در اين مرحله سبز رنگ ميباشد. در زمانی كه ميوه بالغ مصرف شود، اين زمان 11 تا 13 ماه است. رنگ پوست ميوه در اين زمان از سبز به قهوه ای تغيير مييابد. برداشت زودتر از موعد سبب كاهش كيفيت، نرم شدن ميوه و كدری روغن ميوه ميگردد.

منشاء ، توزيع و سطح توليد

درخت نارگيل در مناطق گرمسيری جهان يافت می شود. هر چند تنوع بيشتر آن در جنوب شرقی آسيا و مالزی نشان ميدهد كه اين منطقه مبدأ پيدايش نارگيل بوده است. نارگيل در بيش از 85 كشور كشت می گردد. اندونزی با ميزان توليد 18300000 تن بزرگترين توليدكننده نارگيل در جهان می باشد.
فيليپين، هند، برزيل و سريلانكا از نظر ميزان توليد نارگيل در رتبه های بعد از اندونزی قرار دارند. كشت نارگيل در ايران، در استان سيستان و بلوچستان انجام می شود. سطح زير كشت اين محصول در ايران 45/5 هكتار و با ميزان توليد آن 310/5 تن می باشد.

برداشت، انبارداری و فرآوری

برداشت ميوه توسط كارگر صورت ميگيرد. در صورتی كه هدف ، برداشت ميوه نابالغ باشد ، زمانی كه يكی از ميوه های خوشه به مرحله مناسب رسيد، همه ميوه ها در خوشه همزمان برداشت می شوند. پس از برداشت ، ميوه ها در سايه نگهداری شده تا از آفتاب حفظ شوند ، سپس در انبار قرار ميگيرند. برای استفاده مناسب از فضای انبار پوست رويی ميوه برداشته و تميز می شود. سطح روی ميوه توسط واكس كارنوبا و پارافين پوشيده شده تا از كاهش وزن ميوه جلوگيری شود.
سپس ميوه توسط پوشش پلاستيكی پی وی سی پوشانده می شود. انبارداری در دمای 13 درجه سانتيگراد و رطوبت نسبی 50 درصد صورت ميگيرد. در هر كارتن 9 تا 12 ميوه (8 كيلوگرم) قرار داده می شود. حداكثر زمان نگهداری ميوه در انبار با دمای سرد تا 2 ماه ميباشد.

خلاصه بررسی فنی، مالی و بازار طرح کشت و پرورش کوکوریکو

ظرفیت تولید سالیانه : 3.5 تن
نرخ برابری دلار : 25000 تومان
سطح زیر کشت : 5000 متر مربع
تعداد نیروی انسانی مورد نیاز : 1 نفر
میزان سرمایه گذاری ثابت : 70 میلیون تومان (بدون احتساب هزینه زمین)
نرخ بازده داخلی در سال مبنا: 65 درصد
دوره بازگشت سرمایه : 6 سال

درصورت تمايل به اين مطلب امتياز دهيد: